Terapia w stanie hipnozy

Hipnoterapia to metoda psychoterapii wykorzystująca stan hipnozy do wprowadzania pozytywnych zmian w myśleniu, emocjach i zachowaniu. 

W przeciwieństwie do powszechnych mitów oraz obrazu hipnozy kojarzonego z filmów czy programów telewizyjnych, hipnoza terapeutyczna nie ma nic wspólnego z manipulacją lub kontrolą umysłu. Stan hipnozy jest zbliżony do stanu medytacji. Pacjent w trakcie całego procesu jest całkowicie świadomy i doświadcza głębokiego, przyjemnego rozluźnienia. Terapeuta tworzy bezpieczną i komfortową przestrzeń, w której osoba może zrelaksować się, skupić uwagę i w komforcie otworzyć się na pracę.

Hipnoterapia czyli praca z podświadomością

Hipnoterapia opiera się na pracy z umysłem podświadomym, do którego mamy dostęp właśnie w stanie zwiększonej koncentracji oraz rozluźnienia umysłu i ciała.

Zaskakującym faktem jest, iż podświadomość odpowiada za ok. 95-97% naszych codziennych działań. Zaledwie od 3% do 5% naszych zachowań, decyzji oraz reakcji determinowane jest świadomym umysłem. 

Niesamowite jest zatem to, jak wiele naszych działań tylko z pozoru podejmujemy i wykonujemy z poziomu pełnej świadomości. Zazwyczaj za każdym naszym ruchem, decyzją czy zachowaniem, stoją przekonania, emocje, mechanizmy, wspomnienia i ograniczenia z przeszłości, niedostępne dla umysłu świadomego. 

To one kierują nami przez większość naszego życia i to one mieszkają właśnie w naszym podświadomym umyśle. Wszystko więc zależy od tego, co nasza podświadomość w sobie kryje- czy są to wspierające przekonania i budujące zasoby, które pomagają nam wzrastać, rozwijać się i wierzyć w siebie, czy też może trzymamy w sobie negatywny obraz świata i siebie samych, prowadząc do ciągłego, podświadomego autosabotażu oraz życia w ciągłym lęku i napięciu, zamykając się na możliwości.

Siła pracy z podświadomością polega na działaniu u samego źródła naszych problemów. Dzięki temu, hipnoterapia umożliwia nam „przeprogramowanie” naszej podświadomości, czyli tego “autopilota”, który steruje nami na co dzień.

Podświadomość jako architekt przekonań i programów umysłu

Podstawową funkcją naszej podświadomości jest ochrona nas przed zagrożeniem emocjonalnym, fizycznym oraz psychicznym. Umysł podświadomy spełnia tę rolę, kształtując nasze domyślne zachowania, reakcje i mechanizmy w odpowiedzi na wykryte zagrożenie (trudne emocje, lęk). Podświadomość zapisuje w tym celu w umyśle przekonania, programy i mechanizmy, które determinują nasze reakcje i wybory. Mają nas one chronić w dzieciństwie, jednak zostają z nami i towarzyszą nam także w dorosłości. 

Fundamenty tych programów tworzone są w bardzo młodym wieku, na etapie naszego rozwoju i w okresie niezwykłej chłonności oraz podatności umysłu na bodźce zewnętrzne.

Do około 7-8 roku życia mózg dziecka nie posiada w pełni wykształconej kory mózgowej, odpowiedzialnej za racjonalne myślenie, a także analizę. Dlatego też niczym gąbka chłonie informacje z otoczenia, bezkrytycznie przyjmując je jako prawdę.

Wówczas słowa rodziców, ich postawa oraz otaczająca rzeczywistość stają się niczym kod źródłowy umysłu, na bazie którego dziecko buduje obraz siebie i świata. Pozytywne wzmocnienia, wyrażane słowami „Jesteś mądry”, „Dasz sobie radę”, „Jesteśmy z Ciebie dumni” kształtują w dziecku poczucie własnej wartości, wiarę w swoje możliwości i optymizm.

Z kolei negatywne oceny, krytyka, jak również etykietyzowanie typu „Jesteś do niczego”, „Nic z Ciebie nie będzie”, „Po co próbowałeś? Mówiłem, że tak to się skończy…” zapisują niepewność, kształtują niską samoocenę oraz pesymizm.

Mechanizmy obronne – tarcze dzieciństwa, pułapki dorosłości

W obliczu trudnych doświadczeń, podświadomość dziecka, instynktownie tworzy mechanizmy obronne, chroniąc delikatny, bezbronny umysł przed bólem i zranieniem. Mechanizmy te, choć pomocne w dzieciństwie, mogą stać się niewidzialnym ciężarem w dorosłym życiu.

Przykładowe mechanizmy obronne:

• Wyparcie: Tłumienie bolesnych wspomnień i emocji.
• Projekcja: Przypisywanie własnych, negatywnych cech innym osobom.
• Racjonalizacja: Uzasadnianie swoich zachowań w sposób pozornie logiczny, ale niezgodny z rzeczywistością.
• Idealizacja: Tworzenie wyidealizowanych obrazów siebie lub innych osób.

Wpływ dzieciństwa na dorosłe życie

Przekonania i programy zakorzenione w dzieciństwie wpływają na:

• Samoocenę: Wysoka lub niska, w zależności od otrzymanych wzmocnień.
• Poczucie własnej wartości: Wiara we własne możliwości lub brak wiary w siebie.
• Relacje interpersonalne: Skłonność do budowania zdrowych lub toksycznych relacji.
• Radzenie sobie z trudnościami: Optymizm i wytrwałość lub pesymizm i rezygnacja.
• Wartości życiowe: Przejmowanie wartości rodziców lub bunt przeciwko nim.

Zmiana programowania: droga do transformacji

Choć przeszłość determinuje wiele aspektów naszego życia, nie jest ona wyrokiem. Dzięki świadomości mechanizmów podświadomości i zrozumieniu ich wpływu, możemy rozpocząć proces ich modyfikacji.

Hipnoterapia staje się w tym procesie potężnym narzędziem. Pozwala na dotarcie do głębi podświadomości, zidentyfikowanie negatywnych przekonań i programów oraz zastąpienie ich nowymi, bardziej konstruktywnymi.

Podróż ku transformacji wymaga odwagi, zaangażowania i cierpliwości. Jednak nagroda jest bezcenna: wolność od ograniczających schematów i możliwość budowania życia zgodnego z naszymi wartościami i aspiracjami.

Pamiętajmy, że dzieciństwo to fundament, na którym budujemy dorosłe życie. Świadomość wpływu przeszłości na teraźniejszość i wykorzystanie narzędzi takich jak hipnoterapia, pozwala nam przebudować ten fundament i stworzyć życie, o jakim marzymy.

Jeżeli treść była dla Ciebie wartościowa, zapraszam Cię na mój Instagram, gdzie regularnie publikuję nowe treści na temat hipnoterapii oraz podświadomości! 🙂